Profil parafii

Parafia pw.Chrystusa Króla w Niedźwiadzie

miejscowość: Niedźwiada

Dołącz do tej parafii

Logowanie

Pamiętaj mnie

Jesteś duszpasterzem?

Już teraz zgłoś swoją parafię!

Pomoc Zgłoszenie

Współpraca

Chcesz włączyć się w naszą akcję i pomóc rozwojowi naszego serwisu? Zapraszamy Ciebie do współpracy, Ty także możesz zostać współautorem tej inicjatywy!

Regulamin Współpraca

Parafia pw.Chrystusa Króla w Niedźwiadzie

Informacje

1. Wstęp

Wioska Niedźwiada od wieków pragnęła posiadania własnego Kościoła gdyż dziewięciokilometrowa jej długość, gliniasta gleba, brak drogi w dawnych czasach, brak mostów na rzekach Niedźwiadka i Wielopolka, nisko położone zalewne łąki w dolnej części Niedźwiady, często odcinały parafian od Kościoła w Łączkach Kucharskich. Brak większego folwarku lub dworku w środku wsi oraz stosunkowo biedni gospodarze, były przyczyną trudności zebrania materiałów i środków na budowę obiektów sakralnych w środku Niedźwiady. Powstanie Klubu Niedźwiada początkiem lat 30-tych 20-go wieku w USA, w bardzo dużym stopniu przyczyniło się do dynamicznego rozwoju ośrodków gromadzkich, budowanych społecznie przez mieszkańców Niedźwiady w latach 1950-80. Do takich należy budowa obiektów sakralnych, ich wyposażanie w nowej Parafii Niedźwiada. Pragnienia mieszkańców wyznania w pełni rzymsko-katolickiego po wielu wiekach marzeń zostały spełnione w latach 1951 – 1978. Wieś stała się równocześnie parafią Katolicką o pięknych obiektach sakralnych, które są dumą mieszkańców-parafian wioski. Dużą wdzięczność ślą parafianie dla rodaków za granicą a szczególnie z USA, dla wszystkich członków Klubu Niedźwiada, którzy przez cały okres zmagań przy budowie Kościoła, plebani, ośrodka zdrowia, domu ludowego itp. oraz wyposażania ich, w pełni włączali się finansowo i duchowo. Duże ryzyko ludzi i Komitetu, którzy podjęli się budowy kościoła bez zezwolenia, które później należało wynegocjować u władz państwowych zostały uwieńczone powodzeniem.
 Krótka Kronika o powstaniu parafii i budowie pierwszego kościoła w Niedźwiadzie, wzmianka o przeszłości i życiu mieszkańców, powinny przybliżyć parafian i rodaków do rodzinnej ziemi i wioski, przekazując dzieje budowniczych dla potomnych. Daj Boże by ta parafia i świątynia były na wieki źródłem wiary, jedności i miłości wszystkich jej Parafian.
 Niedźwiada 1979r.                                       Wł. Pociask 

 

2. Przeszłość Niedźwiady do II Wojny Światowej.

Pierwszą wiadomość o Niedźwiadzie w spisie podatkowym mamy dopiero w 1508 r. Sąsiednie wioski jak: Łączki K., Mała, Brzeziny występują w spisach 14 wieku, natomiast o sąsiednim Broniszowie są wzmianki już w 13 wieku. Istotnie sołtystwa a także sposób i kształt zabudowy wsi, tzw. łańcuchówki, świadczą, że Niedźwiada przeszła w ogólnych zarysach podobne losy jak okoliczne wsie, tzn. że powstała najdalej w 15 wieku, dzięki kolonizacji na prawie niemieckim. Ogólne zniszczenie i wyludnienie kraju przez tatarów w 13 wieku, zmusiło Polaków do sprowadzania z nad Renu, kolonistów niemieckich, którzy rządzili się sami ze sołtystwem na czele. Przez szereg lat byli zwalniani z wszelkich opłat na rzecz właściciela gruntu. Potem zaś płacili niewysokie czynsze pieniężne za posiadanie ziemi których posiadali prawie po jednym łanie wynoszącym 30 lub 45 morgów. Jeżeli osiadali w lasach, które mili karczować mówiono, że siedzą na świeżym korzeniu. Koloniści szybko udoskonalali narzędzia, prowadzili uprawę tzw. trójpolówką. Później osadzano na gruntach nie zajętych także Polaków. Polskie nazwy wsi i przysiółków oraz niw rolnych każą przypuszczać, że była przytłaczająca większość polaków a być może wszyscy. Duża ilość lasów dawała dużo dzikiej zwierzyny, miodu dzikich pszczół leśnych itp. Duża ilość stawów, na dzisiejszych łąkach dawała dochody z rybactwa. Już w 15 wieku, koniunktura eksportu zboża do Anglii, Holandii, Francji spowodowała tworzenie folwarków rolnych uprawy zboża. Rycerzy zamieniono na rolników. Szlachta usuwała włościan z roli, skupywała sołtystwa tworząc folwarki, a od włościan żądano robocizny pieszej i sprzężnej po jednym dniu z łana w 16 wieku. W 1508 r. Niedźwiada należała do woj. Sandomierskiego i do powiatu pilźnieńskiego. Właścicielem był Hieronim Gałka, który płacił z Niedźwiady i Lubczy 11 grzywien 39 groszy. W 1536 r. wieś była już królewszczyzną, istniał folwark, kmieci było 61 płacących 27 grzywien czynszu, 54 korcy owsa a także jaja, koguty itp.. 9 ról było opuszczonych, było 2 karczmy płacące 5 grzywie4n i kamień wosku. Był młyn i 3 stawy. Było sołtystwo o obszarze 1 łanu, pozostające wyjątkowo w rękach chłopskich, do połowy 19 wieku. Całą Niedźwiadę otaksowano na 1700 grzywien wartości. W spisie podatkowym z 1581 r. wieś miała 42 kmieci na 16 łanach, 10 ogrodników, 14 wyrobników i 14 komorników. Niedźwiada była własnością królewską w dzierżawie szlacheckiej.

W 17 wieku było mniej lasów, ale pszczoły leśne zachowały duże znaczenie. Robocizna na rzecz właściciela wzrosła do 5 dni z łana tygodniowo, a chłop nie mógł opuszczać wsi bez zgody Pana. Brak danych źródłowych o losach wsi w 17 wieku, które wyniszczyły długie, niszczące wojny Kozackie. Położenie chłopów w Królewszczyźnie było znacznie lepsze aniżeli w majątkach prywatnych. W 1772 r. Niedźwiada przeszła pod zabór Austrii. Zabroniono usuwania chłopów z ich gruntów, wprowadzono mandatariuszy jako sędziów wiejskich, ograniczono robociznę do 3 dni w tygodniu. Było już 182 gospodarstwa a uprawa nadal trójpolowa, nie znano ziemniaków. W latach 1786-1848 stan gospodarstw nie ulega zmianie. Masowe choroby powodują duży wymór ludzi w I połowie 19 wieku. Poza gospodarzami byli komornicy, którzy odrabiali 12 dni w roku a było ich 23. W roku 1848 było 17 rolników od 23-98 morgów, 39 półrolników od 12-36 morgów i 96 ogrodników 0,25-44 morgów. W roku 1820 Niedźwiada dała na rzecz Pana poza robocizną 101 korcy owsa, 217 kapłonów, (kogutów) 93 kur, 822 jaj, 154,66 florenów czynszu i obowiązek utkania 3746 łokci płótna, oraz małą dziesięcinę dla księży.

W 1848 r. w kwietniu przyszło uwłaszczenie chłopa dając mu możność rozwoju. Po śmierci Marii Świeżewskiej, dzierżawcy Niedźwiady w I połowie 19 wieku rząd sprzedał Niedźwiadę Łucji Przerębskiej, która wyszła za mąż za hr. Skorupkę. Potem właścicielem Niedźwiady był Julian Einkorn, następnie hr. J. Szwantowski i jego syn Bronisław, który sprzedał wieś na parcelację bankowi ziemskiemu w Łańcucie za 440.000 koron. Aby bankowi popsuć szyki, chłopi nie kupowali ziemi a Jan Babicz opisywał w gazetach aby z dolnych stron wsi nie kupowano ziemi, co poskutkowało. Bank darował pałac dworski na Dom Ludowy wiosce Niedźwiada gdzie później była szkoła. W 1853 r. wybudowano szkołę w Niedźwiadzie Dolnej, na którą drewno i miejsce oraz opał ofiarowała hr. Skopkowa B. Nauka odbywała się na dwie zmiany na poziomie 3 – 4 klas, była dobrowolna, toteż duża ilość dzieci po roku, dwóch kończyła naukę gdyż ten zakres wystarczał na dopuszczenie dziecka do I-szej Komunii Św. Pierwszy dom z kominem zbudowano w 1851 r. u Michała Bobulskiego. Później wybudowano pierwszy dom murowany u Jana Babicza gdzie później zamieszkał Leon Bobulski. W 1880 r. powstaje szkoła w Glinku odciążając szkołę w Niedźwiadzie D. Co pozwoliło na zwiększenie ilości dzieci z Niedźwiady G. W 1905 r. powstaje klasa eksponowana w Niedźwiadzie Górnej w budynku wynajętym. W 1910 r. Rada Szkolna Krajowa powołała 1 klasową szkołę w Niedźwiadzie G. O poziomie nauki 2-ch klas.

W 1924 r. z inicjatywy wójta A. Pociaska za poparciem mieszkańców wybudowano społecznie 1 klasową szkołę z mieszkaniem dla nauczyciela w Niedźwiadzie G. W 1927 r. przeniesiono szkołę w Niedźwiadzie D. do dawnego dworku. Po likwidacji starej szkoły drewnianej w N.D. (obok Kozła) z uzysku materiału dobudowano drugą klasę do szkoły w Niedźwiadzie G., którą przekazano w 1928 roku, co pozwoliło na uruchomienie 4-ch klas nauki na 2 zmiany. W latach 1892 do 1921 wójtem wioski był Michał Bieszczad. W 1898 r. 25 marca zostało założone Kółko Rolnicze w Niedźwiadzie. Założycielami byli hr. Bronisław Szwantowski i rolnik Jan Babicz. Po I Wojnie Światowej Jan Babicz zostaje wybrany na posła Pierwszego Sejmu Polski. Pracę Kółka Rolniczego i rozwoju Niedźwiady wspomagał finansowo Wojciech Babicz z rodakami z USA. Kilku synów Niedźwiady pasło w boju o niepodległość Polski w drugim dziesięcioleciu 20 wieku. W 1901 roku powstał sklep spółdzielczy w Niedźwiadzie. Kółko rolnicze organizowało szkolenia z rolnictwa, sadownictwa, rzemiosła, pielęgnacji roślin, czyszczenia nasion, leczenia inwentarza domowego, ochrony p. poż. itp. W okresie międzywojennym działają Koła Gospodyń Wiejskich w Niedźwiadzie Górnej i Dolnej. Działają Oddziały Związku Strzeleckiego. Rozwija się hodowla drobiu, trzody chlewnej, krów mlecznych itp. Zostaje utwardzona kamieniami droga przez wieś z Łączek do szkoły w N.G. W roku 1924 buduje się drogę od szkoły w N.G. do Braciejowej i utwardzona kamieniami gdyż wcześniej jeżdżono tylko rzekami. Coraz więcej domów jest nowych krytych dachówką, wszędzie są kominy, coraz większe okna w domach i oborach, wieś szybko się rozwija. Działają w pełni 2 szkoły 4 klasowe. W latach 1922 – 1923 wójtem był ob. Maŕe później Antoni Pociask przez 12 lat do 1936 r., a od 1936 r. Bieszczad. W wieku 19 do 3 dziesięciolecia 20 wieku setki ludzi wyjechało za pracą do USA i w świat cały. W latach 30-ch szereg ludzi wykształciło się i wybyło w Polskę za pracą. Wielki patriotyzm narodowy łączył naród do rozbudowy wsi i kraju, do jedności narodu wobec zbliżającej się II Wojny Obronnej Polski, która trwała od 1.09.1939 r. do 9.05.1945 r.

3. Poprzednia Parafia, Łączki Kucharskie.

Parafia w Łączkach Kucharskich powstała na przełomie 13-14 wieku. Już w 1332 r. istniał tutaj Kościół parafialny, który opłacał świętopietrze dziekanatowi w Dębicy. Później powstały sąsiednie parafie w Małej, Brzezinach i Wielopolu S. Pierwszą wiadomość z 1508 r. w spisie podatkowym wspomina o dziesięcinie na utrzymanie parafii w Łączkach Kucharskich, do której Niedźwiada wówczas przynależała. Nauczycielami podstaw religijnych mieszkańców Niedźwiady byli księża z Parafii w Ł.K. Oni to przygotowywali do pierwszych sakramentów Św. oraz śpieszyli z pomocą przez całe życie dla parafian w Niedźwiadzie. Po Soborze Trydenckim wprowadzono coniedzielne czytanie pisma Św. a w 17-18 wieku coniedzielne głoszenie nauki na kazaniach do wiernych, co przyczyniło się do rozwoju wiedzy – Bogu oraz dotarcie z oświatą do wszystkich, co poprawiało stosunki wewnętrzne parafii oraz wywierało wpływ na rozwój patriotyzmu Polaków. Coroczne nauki rekolekcyjne wychowywały mieszkańców do życia w społeczeństwie i wierze. Coroczne odwiedziny pasterskiej – „kolędy” przyczyniały się do wzrostu czystości w domach i likwidacji nieporozumień sąsiedzkich. Rozwój oświaty następował głównie poprzez Parafię gdyż brak było szkół i ludzi Światłych. Duża odległość do kościoła z Niedźwiady, bo 9-1 km bardzo utrudniała częste uczęszczanie do kościoła. Od 15 wieku aż do 1954 r. potrzeby sakralne parafian z Niedźwiady załatwiała parafia w Łączkach K. W dniu 23.09.1951 r. proboszcz z Ł.K. Franciszek Okoński dokonał poświęcenia fundamentów przy udziale ponad 1000 osób. W latach 1952-54 odbywały się już nabożeństwa pomimo braku zezwolenia na otwarcie kościoła. W dniu 14 lutego 1954 r. dokonano poświęcenia kamienia węgielnego oraz poświęcenia Kościoła pod wezwaniem Chrystusa Króla w Niedźwiadzie. Mszę Św. odprawił Dziekan parafii z Wielopola Skrzyńskiego ks. Juliusz Śmietana. Kazanie wygłosił proboszcz parafii Góra Ropczycka ks. Wojciech Święch, który był również inicjatorem sprzedaży kościoła do Niedźwiady. Obecnych było ponad 3 tys. wiernych. Ksiądz proboszcz z parafii w Łączkach K. Mając brata J.E. Biskupa w Tarnowie zaproponował utworzenie parafii w Niedźwiadzie proponując Nr domów od 1 – 418 tj. ok. 2000 dusz. Komitet budowy Kościoła delegował do kurii w Tarnowie ob. Ob. Władysława Bieszczad i Jana Kopalę o przydzielenie na stałe dla Niedźwiady ks. Ludwika Serwina z parafii Łączki K. Co zostało załatwione pozytywnie. Ks. L. Serwin zamieszkał w Niedźwiadzie pełniąc obowiązki proboszcza już od roku 1956. Przyjazd ks. L. Serwina do Niedźwiady odbył się bardzo uroczyście w asyście bandery konnej na całej trasie z Łączki K. do Niedźwiady. W latach 1954-56 ks. L. Serwin dojeżdżał z Łączek K. na nabożeństwa do Niedźwiady furmankami dowożony przez gospodarzy wsi. Nabożeństwo z okazji utworzenia własnej Parafii Chrystusa Króla w Niedźwiadzie odbyło się w uroczystość Chrystusa Króla w 1956 r. przy udziale księży z sąsiednich parafii oraz uroczystości odpustowych. Po roku 1956 rozszerzyła się współpraca z sąsiednimi parafiami w Łączkach K., w Małej i w Stasiówce.

4. Monografia Niedźwiady.

W 1951 r. Niedźwiada należała do powiatu dębickiego, woj. rzeszowskiego w południowej części Polski. Należała do gminy ropczyckiej odległej o 10 km. W latach 1956-75 Niedźwiada była gminą w pow. Ropczyce. Po roku 1975 należy do gminy Ropczyce w woj. rzeszowskim. Powierzchnia wsi wynosi 2165 ha, jest w części nizinna, w części górzysta. Przez wieś przepływa potok Niedźwiadka, dopływ rzeki Wielopolski, który jest równocześnie granicą wsi Łopuchowa (przysiółek Łączki K.). Od południowo-wschodniej strony graniczy z wsią Glinik, od południa z wsią Mała, z zachodu Braciejowa, a od północy ze Stasiówką i Stobierną, a także częściowo z Łopuchową. Wieś liczy ponad 500 gospodarstw i ponad 2,5 tys. mieszkańców. Warunki gospodarcze są ciężkie ze względu na niską klasę ziemi 4-6 kl., teren górzysty, brak dróg. Gospodarstw ponad 10 ha, jest kilkanaście, kilkadziesiąt jest 5-10 ha, reszta do 5 ha. Podstawowe uprawy to: pszenica, żyto, jęczmień, owies, ziemniaki, buraki, kapusta, koniczyna a jako poplony karpiele. Większość gospodarstw posiada po kilka-kilkanaście drzewek owocowych. Spotyka się pasieki pszczół. Zwierzętami domowymi są: krowy, konie, świnie i króliki. Spotyka się barany i nutrie. Ptaki domowe: to kury, koguty, kaczki, gęsi rzadziej indyki. Większość gospodarzy to chłopo-robotnicy. Rzemieślnicy jak: kowale, szewcy, stolarze. We wsi jest kilka sklepów towarów – mieszanych, dwie szkoły 8 klasowe i 1 cztero klasowa w Łupinach, ośrodek zdrowia z apteką i szpitalem geriatrycznym, ośrodek maszynowy, poczta, klub-kawiarnia, kino. Domy kryte dachówką większości murowanych. Długość wsi liczy 9 km, szerokość 5 km.

Kilkakrotnie dziennie kursuje autobus do Ropczyc, f-rmy PKS oraz kilkanaście autobusów dowozi ludzi do pracy do Zakładów w Dębicy, Ropczycach itd. Całkowicie zanikł przemysł domowy jak: tkanie płótna lnianego, wyrób narzędzi jak: pługi, brony, wozy, uprząż konna, szewstwo i krawiectwo. Jest dużo mistrzów budowlanych, traktorzystów itp. Do Niedźwiady należą przysiółki jak: budy pochodne od chat jakie dawniej tam były – podobno rybaków. Krzemienica od spotykanego tam krzemienia. Rzeki od dużej ilości rzek dopływowych. Morzybób gdzie podczas napadów tatarów przymierano tam z głodu ukrywając się w lesie i norach. Łupiny zaś od łupienia kupców przyjezdnych przez ukrywających się bandytów. Osiny od rosnących tam drzew „Osik” oraz Polska skąd widać było b. Daleko, mówiono że widać całą Polskę.

5. Komitet Budowy Kościoła.

Po zakończeniu okupacji przez armie hitlerowskie wieś się szybko odbudowywała i rozbudowywała, nastąpił szybki rozwój rolnictwa. Powstały nowe potrzeby rozwoju kulturalnego i duchowego mieszkańców Niedźwiady. Stu procentowe grono wiernych rzymsko-katolików, których silna wiara, patriotyzm religijny i narodowy łączą dla dobra i rozwoju Niedźwiady. Pierwsza próba Władysława Bieszczada nawiązania kontaktów z ks. Antoni Zdziebko i wielu innych nie dały rezultatów. Dużą siłą chętnych można było wyzwolić po zadeklarowaniu parceli, wkładu i dalszego działania zaufanych osób jak: Antoni Pociask, Jan Kopala i inni. Po przeprowadzeniu rozmów zainteresowanych, przygotowano wstępną listę Komitetu, uzgodniono ewentualne deklarowane parcele pod budowę, ich zamiany, wstępny koszt budowy Kościoła. Dotarła do wsi wiadomość, że w Górze Ropczyckiej jest na ukończeniu nowy Kościół murowany, to drewniany będzie do sprzedaży. W dniu 10.07.1951 r. Władysław Bieszczad – „Ziącik” – deklaruje chęć wyjazdu i rozeznania zakupu kościółka w G.R. Przy pełnym poparciu Antoniego Pociaska, który miał duże doświadczenie prowadzenia prac społecznych, w dniu 15.07.1951 r. Władysław Bieszczad, którego zapał do budowy kościoła był zdwojony, wyjeżdża do Góry Ropczyckiej i przeprowadza rozmowę u proboszcza ks. Święcha. Będąc tam na nabożeństwie w tym kościele tak się modlił, że później był w pełni przekonany, że jego prośba zostanie uwieńczona powodzeniem.

Po powrocie Wł. Bieszczad szczegółowo poinformował zainteresowanych – przyszły Komitet budowy – o możliwości zakupu Kościoła w G.R. Zainteresowani delegują grupę: ob.ob. Wł. Bieszczad, Jan Kopala i Władysław Lik w dniu 24.08.51 r. do G. Ropczyckiej do bliższego omówienia sprawy zakupu Kościoła. Po bliższym rozeznaniu sprawy, zwołano poufne zebranie całej wioski w  sprawie wyboru Komitetu Budowy Kościoła w Niedźwiadzie. Zebranie odbyło się na placu Wiktora Michała, gdzie wybrano 12-to osobowy Komitet Budowy Kościoła z pośród ponad 150 obecnych gospodarzy.

W skład Komitetu weszli:

1. Przewodniczący: Władysław Bieszczad Nr 230 średni gospodarz, uczestnik Kampanii Wrześniowej, aktywny w pracach społecznych, urodzony w 1912 roku, o dużym autorytecie, zasłużony dla wsi i Parafii. Czołowy członek komitetu.

2. Sekretarz-skarbnik:  Jan Kopala Nr 294 średni gospodarz, aktywny w pracach społecznych, urodzony w 1914 roku, zasłużony dla wsi i Parafii.

Bardzo zasłużony przy załatwianiu i prowadzeniu spraw budowy kościoła.

3. Członek: Huber Władysław Nr 212 małorolny gospodarz, urodzony w 1908 roku, zasłużony dla Parafii i budowy kościoła.

4. Członek: Jan Bieszczad Nr 325, małorolny gospodarz, urodzony w 1899 roku.

5. Członek: Jan Jeziór Nr 101, małorolny gospodarz, urodzony w 1900 roku, działacz społeczny.

6. Członek: Władysław Pociask Nr 117, średniorolny gospodarz urodzony w 1907 roku, bardzo dobry cieśla stolarski i budowniczy domówi  Kościoła, bardzo zasłużony dla budowy Kościoła. Główny kierownik i mistrz prowadzący budowę kościoła – społecznie.

7. Członek: Władysław Lik Nr 222, średniorolny gospodarz, urodzony w 1924 roku, bardzo aktywny w pracach społecznych dla wsi i Parafii.

8. Członek: Antoni Pociask Nr 299, średniorolny gospodarz, wieloletni wójt wsi w latach 1924-36, bardzo aktywny do czynów społecznych i Parafii, współbudowniczy dróg i szkoły w Niedźwiadzie G. Urodzony w 1887 r. Uczestnik I-szej Wojny Światowej, właściciel zakładu garbarskiego i dachówczarni w latach 1933-39.

9. Członek: Piotr Pociask Nr 170, średniorolny gospodarz, urodzony w 1905 r. aktywny do czynów społecznych dla wsi i Parafii.

10. Członek: Wojciech Mądro Nr 260, urodzony w 1904 roku, średni gospodarz, aktywny do prac społecznych dla wsi i Parafii.

11. Członek: Józef Kramarz Nr 65, urodzony w 1900 roku, średni gospodarz, działacz religijny i kościelny.

12. Członek: Jan Strzałka Nr 300, urodzony w 1911 roku, średni gospodarz, działacz społeczny.

Po naradzie Komitetu B.K. wytypowano 5-osobowy zespół do zakupu Kościoła, który został zatwierdzony przez Zebranie.

Skład zespołu:

-          Władysław Bieszczad

-          Władysław Pociask

-          Antoni Pociask

-          Jan Kopala

-          Józef Kramarz

W dniu 10.09.1951 r. w/w Zespół wyjechał do Góry Ropczyckiej gdzie po naradzie z Komitetem miejscowym dokonano zakupu Kościoła za cenę 60 tys. Zł. (około 100 średnich zarobków miesięcznych). Mając na uwadze dalsze przeznaczenie budynku na kościół sprzedaży dokonano po niskiej cenie, przeznaczając dodatkowo część zbędnego wyposażenia. Władysław Pociask dokonał pomiarów obiektu, którego podjął się później zbudować w Niedźwiadzie. Po powrocie przeprowadzono rozmowy z właścicielami działek gdzie by mógł stanąć kościół. Ostatecznie Maria Kolebuk jako fundatorka ofiarowała bezpłatnie 1080 m2 działki pod kościół, gdzie ostatecznie został zlokalizowany Kościół i Plebania. W sprawie zezwolenia na budowę kościołka w Niedźwiadzie byłą delegacja u J.E. ks. Bp. Stepy w Tarnowie w składzie: Wł. Bieszczad, J. Kopala. Kuria Biskupia poparła budowę Kościoła co wymagało jeszcze zgody władz państwowych. Uzyskanie takie zezwolenia należało do rzadkości. Postanowiono więc prowadzić budowę na ryzyko. Komitetu – może się uda postawić – co w świetle faktu dokonanego dawało szansę na pozostawienie istniejącej budowy. Po zakończeniu budowy konstrukcji i zamknięciu budowy zewnętrznej z zadaszeniem, w grudniu 1951 r., dotarł do powiatu w Dębicy meldunek, nieuczciwego mieszkańca wsi o kontynuowanej budowie Kościoła. Po stwierdzeniu braku zezwolenia na budowę władze delegowały na budowę urzędników Ob. Wojnar i Kamińskiego, którzy zatrzymali budowę, zaplombowali wejście i wezwali do powiatu przedstawicieli Komitetu Budowy Kościoła w składzie: Wł. Bieszczad, Wł. Pociask, J. Kopala, J. Jeziór, Wł. Lik, oraz sołtysa Sebastiana Szczepkowicza. Spisano protokoły i wydano polecenie szybkiej likwidacji Kościoła, gdyż przyjdą sankcje i kary dla Komitetu. Po naradzie Komitet Budowy postanowił wykorzystać znajomości w Warszawie, kolegów w rządzie PRL. Władysław Pociask miał bratanka Andrzeja Pociaska, a Władysław Bieszczad był w niewoli niemieckiej gdzie również był Aleksander Zawadzki – Przewodniczący Rady Państwa. Po kilka krotnych wyjazdach w/w do Warszawy i operatywnym działaniu otrzymali zezwolenie na budowę Kościoła w Niedźwiadzie po opracowaniu planu budowy, dokumentacji i zapewnieniu nadzoru inspektora technicznego. Zlecono opracowanie planu lokalizacji, budowy kościoła i nadzór techniczny poprzez inspektora powiatowego inż. Wojnar z architektury w Dębicy. Plan i dokumentację oraz nadzór zakończono do stycznia 1974 r.

W między czasie prowadzono budowę, wykańczanie i wyposażanie kościoła przez parafian w Niedźwiadzie. 14 lutego 1954 roku nastąpiło stateczne poświęcenie kamienia węgielnego i Kościoła pod wezwaniem Chrystusa Króla w Niedźwiadzie. W 1956 roku następuje zakup 3 szt. dzwonów w Elblągu, których odbioru dokonali ob. J. Kopala i Wł. Lik, a zawieszenie dzwonów nastąpiło 2 1957 r. W latach 1954-56 księdza dowożono w niedziele i święta furmankami z Łączek. W 1957 roku ksiądz Serwin zamieszkał tymczasowo u Bieszczada gdzie mieszkał do 1959 r., do czasu wybudowania Plebani.

Do budowy plebani Komitet Budowy Kościoła powołał podkomitet w składzie:

1. Cabaj Władysław            Nr 66

2. Cieśla Józef                   Nr 74

3. Mazur Władysław            Nr 18

4. Pociask Antoni               Nr 308

5. Strzałka Wojciech           Nr 118

6. Wrona Jan                     Nr 318

Podkomitet działał na równych prawach członków Komitetu Budowy Kościoła gdyż część członków K.B.K. ze względu na zdrowie brała mniejszy udział w pracach budowy Plebani. Ponadto podkomitet zajmował się zakupem pola pod cmentarz i dla potrzeb istnienia Parafii. W 1957 roku rozpoczęto przygotowania do budowy Plebani. Budowę kontynuowano systemem zleconych, którą prowadzili murarze specjaliści z Jadownik pod Brzeskiem przy licznym udziale mieszkańców. Dużą ilość środków finansowych przesyłali rodacy z Klubu Niedźwiada w Chicago USA. Komitet wykupił działki pod część plebani, dom gospodarczy, który został ogrodzony i poświęcony we wrześniu 1957 r. Kościół został ogrodzony w 1955 roku płotem sztachetowym na cokole murowanym. W 1962 r. wybudowano dom gospodarczy z salą katechetyczna dla dzieci szkolnych. Pod koniec lat 60-tych komitet przestał działać.

6. Kronika Budowy Kościoła.

Rok 1951 był dla mieszkańców wsi Niedźwiada bardzo pracowitym przy społecznej budowie Kościoła, a z drugiej strony bardzo oczekiwanym utęsknionej od wieków własnej, bliskiej świątyni. W dniu 12.09.1951 r. Władysław Pociask, który został wyznaczony za jego zgodą na mistrza budowy kościoła, dokonuje pomiarów zewnętrznych Kościółka w Górze Ropczyckiej, dokonuje pomiarów fundamentów i całej budowy. Na podstawie tych danych wykonuje prowizoryczna dokumentację obiektu, która jest jedyną dokumentacją budowy w Niedźwiadzie. Pod jego nadzorem i kierownictwem ustala się lokalizację budowy i wykonanie wykopów fundamentów co nastąpiło w dniach 14-21.10.1951 r. Konstrukcja Kościoła szkieletowa na słupach o trzech nawach. Nawa wysoka środkowa o rozstawie słupów co 3 m. Rozstaw – szerokość 8 m, długość 30 m, wysokość słupów 8 m. Nawy boczne o szerokości po 3,5 m przy całkowitej długości 18 m, wysokość zbieżna 45O. Całkowita długość zewnętrzna kościoła 30,5 m szerokość 15 m. Ściany szkieletowe drewniane, dwustronnie obite deskami, z listwami na łączeniach. W nawach bocznych wydzielono, w lewej babiniec, a w prawej – zachrystię (część liturgiczną). Sufit drewniany kryty blachą ocynkowaną. W wyższej nawie środkowej, na bocznych stronach zamontowano okna naświetlenia naturalnego. Na dachu zamontowano krzyż oraz dzwon tzw. sygnaturkę. W dniach 16 do 18.10.1951 r. dokonano rozbiórki kościoła pod nadzorem mistrza, cieśli, Wł. Pociaska. Pracowało dziesiątki robotników. Całe kolumny furmanek zwoziły społecznie elementy kościoła z Góry Ropczyckiej do Niedźwiady ok. 30 km od siebie oddalonych. Niezwłocznie przystąpiono do wykonywania fundamentów i montaż kościoła. Wszystko to nieprzerwanie było montowane gdyż do 10.11.1951 r. była już cała konstrukcja zmontowana. Dalsze prace przy szalunkach ścian, montażu drzwi, balkonu, ambony, przy pokryciu dachu, trwały w mniejszych grupach do Świąt B. Narodzenia 1951 r. Ze względu na wstrzymanie wykańczania kościoła, dalsze prace prowadzono przy wykończeniach wewnętrznych, ze szczególną ostrożnością i czuwaniem, nie przerywając w zasadzie wykańczania kościoła. Ołtarz główny otrzymano z G. Ropczyckiej. Ołtarze boczne, ambonę, ławki itp. Na zlecenie Komitetu wykonywał mistrz stolarskie Jan Strzałka Nr 296. Na podstawie stanu faktycznego i rysunków posiadanych przez Władysława Pociaska zlecono wykonanie dokumentacji budowy Kościoła przez inspektora powiatowego w Dębicy z Wydziału architektury inż. Wojnar, która to była podstawą wydania zezwolenia na budowę i odbiór Kościoła w Niedźwiadzie przez władze powiatowe w 1954 r. po 2-letnim oczekiwaniu. Dzwonnicę wybudowali Pociaskowie Jan i Stanisław w 1957 r. wiosną. Zagospodarowania cmentarza nastąpiło w 1957 r., w około obsadzono żywopłotem. Pierwszą osobę grzebano we wrześniu 57 r. W sierpniu nastąpiło poświęcenie cmentarza.

7. Niedźwiada w latach 1939-79.

W sierpniu 1939 r. kilkudziesięciu mężczyzn ze wsi Niedźwiada zostało wcielonych w szeregi wojska, którzy wzięli udział w wojnie obronnej kraju. Część z nich ginie, część dostaje się do niewoli niemieckiej, lub na wschód, część z nich później walczy w armiach polskich na obczyźnie. Po wojnie część wraca do kraju, część zostaje na obczyźnie. W czasie wojny dziesiątki młodych dziewcząt i chłopców zostało wywiezionych na roboty niewolnicze do Niemiec lub różnych obozów pracy. Pozostali mężczyźni w większości zaciągają się do podziemnej Armii Krajowej walcząc do końca wojny – część z nich ginie walcząc z wrogiem na śmierć i życie. Wieś przez całą wojnę broni się przed zniszczeniem. Braki mydła, żywności, odzieży itp. powodują wzrost chorób jak tyfus, czerwonka itp., które zabierają żniwo śmierci wielu osób. W 1944 r. w lipcu staje front na linii Broniszów, Nawsie, Wielopole, który w sierpniu przenosi się na linię Braciejowa, Gumniska i trwa do połowy stycznia 1945 roku. Jest to okres szczególnie ciężki gdyż najpierw żywi się niemiecką a później radziecką armię. Ludność bez przerwy jest wysiedlana i stale wraca po żywność, by przetrwać wojnę. Szereg osób ginie od kul frontowych, rodziny zostają rozbite bez środków do życia. Wyzwolenie Niedźwiady i sąsiednich wsi zostawiło ludność bez środków do życia, często bez dachu nad głową. Jednak wszyscy nawzajem sobie pomagali i przeżyli by w 2-4 lat doprowadzić gospodarkę do stanu pełnego życia i względnego dostatku. Lata 1949-54 były ciężkim okresem dla rolników doprowadzając wieś i rolnictwo do upadku produkcji. W tym ciężkim okresie całe społeczeństwo skupia się na modlitwach i na potrzebie zaspokojenia potrzeb duchowych, co Niedźwiadzie zostało uwieńczone poświęceniem kościoła w dniu 14.02.54 r. W 1955 r. Niedźwiadę podniesiono do rangi Gromady a Ropczyce do rangi Powiatu. Następuje budowa ośrodka maszynowego, agronomówki i domu strażaka w 1957 r.

W 1958 r. wieś została społecznie zelektryfikowana. Przysiółki Rzeki i Łupiny otrzymują światło dopiero w 1975 r. Po otrzymaniu pomocy aparat Rendgena za 900 tys. Zł z Klubu Niedźwiada w Chicago – w czynie społecznym wybudowany zostaje w 1963 r. ośrodek zdrowia ze szpitalem geriatrycznym na 25 miejsc. Z Łączek K. Do Niedźwiady wykonano 2 km drogi twardej (asfaltówka). W 1967 r. wieś otrzymuje 2 szkoły 8-klasowe w Niedźwiadzie Górnej i Dolnej oraz 4-klasowa w przysiółku Łupiny. W latach 1969-70 buduje się drogę bitą – dalsze 3 km, do szkoły w Niedźwiadzie Górnej. W roku 1971 przekazano wybudowany społecznie w Niedźwiadzie Dom Ludowy, ze sklepami branżowymi, z punktem pocztowym, salą klubową, kioskiem Ruchu i salą kinową. W latach 1973-4 buduje się nowe mosty na rzekach Wielopolce, na Niedźwiadce szt. 3. Nastąpiła regulacja rzeki Wielopolki i część rzeki Niedźwiadki oraz melioracja łąk w Niedźwiadzie Dolnej w latach 1970-71. W latach 1956-78 około połowa domów zostało przebudowanych na nowe, w większości murowane. Obecnie kilkaset osób dojeżdża do pracy codziennie autobusami do pobliskich zakładów w Dębicy, Ropczycach, Sędziszowie, Rzeszowie itp. Po wojnie kilkaset osób po skończeniu szkół zawodowych, średnich i wyższych wyjechała z Niedźwiady do pracy w Mielcu, Rzeszowie, na Śląsku i w całą Polskę. Zakończono przebudowę szosy przez Niedźwiadę do Braciejowy. W szkołach pracuje kilkunastu nauczycieli. W ośrodku maszynowym pracuje kilkunastu traktorzystów, i szereg osób innych zawodów. Kilka razy dziennie kursuje autobus PKS do Ropczyc. Jest kilkunastu gospodarzy specjalizujących się w produkcji rolnej i hodowlanej. Udział wsi w rozwoju gospodarczym kraju jest bardzo duży o dużej produkcji rolnej i hodowlanej.

8. Ofiarodawcy na budowę Kościoła i jego wyposażenie.

Po zebraniu organizacyjnym i wyborze Komitetu Budowy Kościoła w Niedźwiadzie przystąpiono do zbierania składek na zakup i budowę Kościoła oraz jego wyposażenie. W tydzień po wyborze komitetu pierwsza zbiórka przekroczyła 4000 zł. Przeprowadzona składka przez ks. Okońskiego przy poświęceniu parceli pod budowę dała 1072 zł. Następna zbiórka dała już kilka tys. Zł. W tym złożyli: Antoni Pociask 1300 zł., jego syn Antoni, Jan Bieszczad, Józef Kramarz złożyli po 500 zł.

Ks. Kuczek z Małej ofiarował belę główną pod kościół (przycieś). Helena Giemza rodak z USA ofiarowała monstrancję. Władysław Żurawski rodak z USA zakupił złotą monstrancję i dużo pomagał finansowo. Jan Mazur z żoną zakupili konfesjonał i pomagali finansowo. Jan Mazur prezes Klubu Niedźwiada w Chicago przesłał 100 dolarów, cały czas przesyłał pieniądze i mobilizował członków Klubu w Chicago do przesyłania darów na budowę kościoła i Plebani. Wojciech Babicz i Wojciech Kramarz rodacy z USA zakupili 2 ołtarze boczne do Kościoła. Antoni Skóra zakupił (pająk) lampę wielokolumnową. Lampę wieczną zakupił Jan Pociask. Antoni Bieszczad, Wojciech Strzałka, Wojciech Bieszczad i Wojciech Kramarz zakupili organy. Każdy gospodarz przepracował przy budowie kościoła, plebani, domu gospodarczego i cmentarza po kilkanaście a większość po kilkadziesiąt dniówek roboczych ręcznie lub konno. Chętnych do pracy i ofiar pieniężnych było bardzo dużo, pracowali z poświęceniem w całym okresie budowy, często w chłodzie o własnym wyżywieniu.

9. Nowy okres parafii.

Dzień 14 luty 1954 r. dzień poświęcenia Kościoła należy już do pięknych kart historii Niedźwiady. Piękne były dni Parafii w 1957 r. gdy poświęcono nowe 3 dzwony, przekazanie i poświęcenie cmentarza, uroczycie przyjmowano przekazanie plebani do zamieszkania. Uroczyście obchodzono Nawiedzenia Św. Obrazu – świecy – na 1000-lecie Chrztu Polski. Istnienie świątyni drewnianej, plebani murowanej na dobrze położonej lokalizacji, stworzyły dobre warunki i perspektywy budowy nowej świątyni. Gdy tylko zakończono budowę kościoła, dzwonnicy, plebani, domu gospodarczego i cmentarza już myślano o budowie nowej trwałej murowanej świątyni, okazalszej przestronnej i wygodnej. Początkiem lat 70-tych rozpoczęto starania u władz państwowych o zezwolenie na budowę nowej świątyni organizując środki materialne i finansowe. W roku 1974 powstaje nowy komitet budowy kościoła w Niedźwiadzie. W 1974 r. rozpoczęto budowę w sierpniu a już na uroczystość Chrystusa Króla w 1976 r. poświęcono nowy Kościół, którego okazałość, wielkość i architektura są na miarę zamożnej dużej parafii. Mogą się szczycić budowniczowie, do których każdy parafian należy, każdy wniósł duży lub bardzo duży wkład pracy i środków finansowych. Duży udział mają rodacy z za granicy a szczególnie z Klubu Niedźwiada w Chicago.

W II części Kroniki powinny znaleźć się szczegóły budowy murowanego kościoła, budowniczych, udziałowców, organizatorów i współuczestników tej wielkiej budowy i tak ważnej dla całej Parafii.